چگونه رله های حالت جامد با رله های مکانیکی در کاربردهای سوئیچینگ واقعی مقایسه می شوند؟

ملاحظات ولتاژ سوئیچینگ رله و نوع بار

رتبه های ولتاژ سوئیچینگ رله حداکثر ولتاژی را که دستگاه می تواند به طور ایمن قطع کند، توصیف می کند و این رتبه بندی بسته به اینکه بار جریان متناوب یا جریان مستقیم باشد، رفتار متفاوتی دارد. قطع یک بار DC ذاتاً سخت‌تر از قطع بار AC معادل است، زیرا جریان AC به طور طبیعی دو بار در هر سیکل از صفر عبور می‌کند و به هر مکانیزم سوئیچینگ، مکانیکی یا حالت جامد، لحظه‌ای با جریان کم برای قطع کردن مدار می‌دهد. جریان DC چنین تقاطع صفر ندارد، بنابراین رله‌های دارای رتبه DC معمولاً به سقف ولتاژ پایین‌تر یا سرکوب قوس اضافی برای سوئیچ کردن قابل اطمینان نیاز دارند.

برنامه های رله حالت جامد AC به AC

یک رله حالت جامد AC به AC به طور خاص برای تغییر بارهای جریان متناوب با استفاده از سیگنال کنترل AC یا سیگنال کنترل DC طراحی شده است که یک مرحله خروجی AC را هدایت می کند. این دستگاه ها معمولاً شامل منطق سوئیچینگ صفر است که روشن شدن خروجی را تا زمانی که شکل موج AC از صفر ولت عبور کند به تاخیر می اندازد. این به طور چشمگیری تنش جریان هجومی بر بار را کاهش می‌دهد و تداخل الکترومغناطیسی را به حداقل می‌رساند، که در کاربردهایی مانند کنترل المنت گرمایشی، مدارهای روشنایی و راه‌اندازی موتور که در آن سنبله‌های هجومی می‌توانند عمر قطعه را کوتاه کنند، اهمیت دارد.

هر نوع باری که باشد، ولتاژ نامی سوئیچینگ باید همیشه شامل فضای بالای ولتاژ نامی تغذیه باشد. سنبله‌های گذرا ناشی از نوسانات تجهیزات نزدیک یا تجهیزات نزدیک می‌تواند برای مدت کوتاهی از سطوح اسمی فراتر رود، و رله‌ای که بدون حاشیه کار می‌کند به مراتب بیشتر احتمال دارد که خرابی زودرس را تجربه کند.